Χθες σε επισκέφτηκα και σου είπα για άλλη μία φορά όλα όσα ένιωθα. Σε αγάπησα, σε αγαπώ και θα σε αγαπώ όσες μέρες και αν περάσουν. Αυτό σου είχα πει στον Γάμο μας. Οι όρκοι μου ήταν απλοί και η ελπίδα μου να μείνουμε έτσι για πάντα. Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε αλλά εγώ θα συνεχίσω να σε αγαπώ.
Τα παιδιά μας μεγάλωσαν και δεν μας χρειάζονται. Έχουν βρει τις δικές τους αγάπες, τα δικά τους όνειρα, τις δικές τους ελπίδες. Όσα χρόνια και αν περάσουν θα έρχομαι στο πλευρό σου. Οι επισκέψεις μου δεν θα έχουν τελειωμό. Σε αγαπώ με όλη μου την ψυχή και καρδιά.
Όταν είμαι μακριά σου απλά μετράω τα λεπτά για να επιστρέψω σε εσένα. Δεν θέλω να μου λείπεις. Όμως ακόμα και όταν σε επισκέπτομαι νιώθω μία απουσία μέσα μου.
Μου λύπη το χαμόγελό σου, η αγκαλιά σου, το χάδι σου. Μου λύπης εσύ. Πάντα θα είμαι στο πλάι σου.
Όταν σε πρωτοσυνάντησα δεν φαντάστηκα ότι θα σε αγαπήσω. Για να μιλήσω με ειλικρίνεια, δεν σε συμπάθησα καν. Όλα γύρω σου μου φαινόντουσαν αλλόκοτα, από την συμπεριφορά σου μέχρι την εμφάνισή σου. Όμως δεν μπορούσα να σε αποφύγω. Ο αδελφός μου θα παντρευόταν την αδελφή σου. Τότε δεν μπορούσα να αντέξω ούτε ένα λεπτό μαζί σου, τώρα δεν μπορώ να αντέξω ούτε ένα λεπτό μακριά σου.
Ο γάμος αυτός όμως δεν μας έφερε πιο κοντά. Άρχισα να σε ερωτεύομαι στα γενέθλιά σου που μας είχες καλέσει όλη την οικογένεια. Ο τρόπος που μας περιποιήθηκες μ’ έκανε να δω μία άλλη πλευρά του εαυτού σου. Μία πλευρά που αγάπησα πιο πολύ οτιδήποτε. Δυστυχώς όμως τότε δεν ήξερα ότι αυτό που ένοιωθα ήταν αγάπη. Δεν είχα σιγουρευτεί για τα αισθήματά μου αλλά δεν ήμουν ποτέ το ίδιο άτομο.
Όλες οι σχέσεις που έκανα μετά από αυτό το γεύμα ήταν αποτυχημένες. Πάντα έβρισκα μία δικαιολογία για να χωρίσω. Τότε όμως δεν μπορούσα να καταλάβω τι ένιωθα. Μέθαγα με τα ψέματα που πότιζα στον εαυτό μου, για να μην σε έχω πλάι μου. Τώρα πια καταλαβαίνω ότι όλα αυτά ήταν ανοησίες. Σπατάλησα χρόνο που θα μπορούσαμε να έχουμε μαζί.
Και τώρα ο χρόνος είναι εναντίον μας. Μπορεί να μου θύμωσε. Μπορεί αυτός να είναι ο λόγος που δεν μου χαμογελάς. Μπορεί αυτός να είναι ο λόγος που τώρα είμαστε σε αυτό το κρύο δωμάτιο νοσοκομείου.
Δεν χάνω την πίστη μου. Ξέρω ότι ακόμα υπάρχουν ελπίδες. Το μόνο που μετανιώνω είναι ότι δεν σε έβαλα πιο νωρίς στην ζωή μου. Έπρεπε να έχω παραδεχτεί πιο μπροστά την αγάπη μου. Αλλά ίσως τότε να μην μπορούσα να σε εκτιμήσω όσο σου αξίζει.
Για παρόμοια κείμενα στην κατηγορία: Αισθηματικές, Κοινωνικές Πηγή Εικόνας: freepik
