Ο γέρος που κάθεται απέναντί μου με κοιτάζει περίεργα. Αναρωτιέμαι, πρώτη φορά βλέπει εργαζόμενη γυναίκα να βάφεται στο μετρό; Ή μήπως φταίει το ότι έχω πατήσει τα σαράντα; Ποιον κοροϊδεύω; Με κοιτάει έτσι γιατί η μάνα μου είναι Βιετναμέζα. Προφανώς θα είναι κανένα ρατσιστικό γουρούνι που θα θέλει να με στείλει πίσω από εκεί όπου ήρθα. Και αν τολμήσω και του πω πως τη γενέτειρά μου, δηλαδή την Καρδίτσα, την επισκέπτομαι συχνά, θα αρχίσει να με βρίζει – ή τουλάχιστον, κάτι παρόμοιο, όπως συμβαίνει πάντα.
Η μόνη λύση που έχω βρει μέχρι τώρα είναι να αγνοώ τέτοιες συμπεριφορές και να προσποιούμαι. Είναι ο μόνος τρόπος για να μην ρίξουν στο επίπεδό τους, ακόμα και στο έδαφος με κλωτσιές και μπουνιές.
«Συγνώμη, δεσποινίς», μου είπε μία κοπέλα που καθόταν δίπλα του και του μιλούσε.
Οφείλω να ομολογήσω πως είχαν χρόνια να με αποκαλέσουν δεσποινίς. Το πρόσωπό μου πρέπει να φωτίστηκε.
«Ο πατέρας μου θέλει να μάθει αν σας λένε Άννα. Είχε μία φίλη που την έλεγαν Άννα, και επειδή τα μάτια του δεν βλέπουν όπως κάποτε, αναρωτιέται μήπως είστε εσείς», προσπάθησε να εξηγήσει εκείνη.
«Όχι, δεν με λένε Άννα, λυπάμαι», είπα εγώ ενώ ευχόμουν να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Μα πώς κρίνω έναν γεράκο μόνο μ’ ένα βλέμμα χωρίς να ξέρω τι σκέφτεται και γιατί κοιτάει;
«Είδες, ρε μπαμπά. Σου είπα ότι αυτή δεν είναι η παιδική σου φίλη Άννα. Η τύπισσα είναι κινέζα», είπε η κοπέλα σχετικά χαμηλόφωνα. Για κακή της τύχη, όμως, μόλις είχαν κλείσει το παράθυρο και μπόρεσα να την ακούσω πεντακάθαρα.
Εκνευρισμένη, σηκώθηκα και της είπα ότι είμαι από την Καρδίτσα, ότι δεν είμαι ογδόντα και ότι… και ότι τίποτα… Για να πω την αλήθεια, δεν της είπα τίποτα. Απλά σηκώθηκα για να κατέβω στην επόμενη στάση, ακόμα κι ας μην ήταν η δική μου, αποφεύγοντας το βλέμμα της. Ντράπηκα χωρίς να φταίω.
Παραδίπλα ένα παιδαρέλι κόντευε να πεθάνει από τα γέλια.
«Κόφ’ το ρε, μαλάκα, καρφώνεσαι», τον σκούντησε ο διπλανός του.
«Μα να νομίζει ότι η τύπισσα είναι στην ηλικία του γέρου της;» του είπε εκείνος αρκετά δυνατά ώστε να τον ακούσω και εγώ και η αγενέστατη κοπέλα.
Με ένα αμυδρό χαμόγελο, βγήκα και περίμενα το επόμενο μετρό. Τουλάχιστον οι ρατσιστές ψιθυρίζουν σήμερα. Είναι και αυτό μία αλλαγή.
Για παρόμοια κείμενα στην κατηγορία: Χιούμορ Πηγή Εικόνας: freepik
