Περπατούσα πάνω – κάτω στο σπίτι σαν την άδικη κατάρα. Δεν με χωρούσε ο τόπος αλλά δεν ήθελα να βγω έξω, για την ακρίβεια βαριόμουν μέχρι και τα φώτα να ανοίξω. Καθόμουν δίπλα στο παράθυρο για να βλέπω το βιβλίο που ψευτοδιάβαζα, όταν την είδα. Μία κλεφτή ματιά από το παράθυρο ήταν αρκετή.
Ήταν μελαχρινή και η όψη της με έκανε να γουρλώσω τα μάτια μου. Προσπαθούσα να πάρω δύο-τρεις βαθιές ανάσες. Ήμουν ασφαλείς. Είχα ακούσει ότι μόνο οι ξανθιές είχαν φτερά, δεν θα μπορούσε να έρθει , λογικά, σε εμένα… Αλλά αυτές σκαρφάλωναν και μάλιστα καλά. Πως θα μπορούσε ο γείτονας να την έχει αλλιώς στο μπαλκόνι του; Βαρέθηκε τα συμβατικά κατοικίδια και το γύρισε σε κατσαρίδες; Όχι!
Σηκώθηκα αργά και με προσοχή, έκλεισα το παράθυρό μου και έστειλα μήνυμα στον γείτονα ανακοινώνοντάς του την καινούργια επισκέπτριά του.
Απ’ ότι έμαθα τις επόμενες μέρες, η δική μου αντίδραση ήταν υπερβολικά καλή. Ο γείτονας πήρε την διαχειρίστρια και απαίτησε να γίνει ξανά απεντόμωση. Μάλιστα την αποκάλεσε απαράδεκτη όταν του ανέφερε ότι δεν θα μπορέσουν να έρθουν μέσα στην εβδομάδα αφού το περιστατικό έγινε Παρασκευή μεσημέρι.
Για παρόμοια κείμενα στην κατηγορία: Χιούμορ Πηγή Εικόνας: freepik
