‘Ήταν το αγαπημένο μου επιτραπέζιο όταν ήμουν μικρή, και συνεχίζει να καταλαμβάνει ένα μέρος της καρδιάς μου μέχρι και σήμερα.
Η θέση του ήταν δεξιά στο καλάθι της βιβλιοθήκης. Πάντα εκεί έμενε μαζί με κάποια ακόμα κομμάτια των παιδικών και εφηβικών μου αναμνήσεων. Τράβηξα το συρταρωτό καλάθι και το είδα να ξεπετάγεται κάτω από την Μονόπολη και το Trivial.
Το έβγαλα προσεκτικά και τίναξα τη σκόνη, αδιαφορώντας για τη βρομιά που σκορπίστηκε στον χώρο. Σχεδόν ταυτόχρονα και πλήρως ανυπόμονα, άνοιξα το καλοδιατηρημένο χάρτινο σεντούκι των εφηβικών μου χρόνων. Μέσα, τα βρήκα όλα όπως τα είχα αφήσει πριν από δέκα χρόνια.
Το πράσινο βιβλιαράκι οδηγιών, πάνω στο διπλωμένο ταμπλό, τοποθετημένο στα αριστερά. Στα δεξιά μπορούσε κάποιος να δει τις τρεις πλαστικές θήκες για κάρτες, όπου η πρώτη και η τελευταία είχαν τις κάρτες δωματίων και υπόπτων μαζί με ένα ζάρι πάνω στις δύο στοίβες. Η μεσαία κρατούσε τα όπλα και τον μικρό πολύτιμο πορτοκαλί φάκελο της τελικής αποκάλυψης.
Σήκωσα το ταμπλό, και το συμπιεσμένο άρωμα μολυβίλας που ήταν φυλακισμένο τόσα χρόνια ξεπετάχτηκε από το κουτί και μου γέμισε τα ρουθούνια.
Οι ύποπτοι περίμεναν υπομονετικά να απελευθερωθούν από την πράσινη πλαστική τους φυλακή, στη μέση του κουτιού, και να απλωθούν στην έπαυλη. Πάντα δίπλα τους έβαζα από ένα όπλο, το οποίο, με το δικό μου μυαλό, συνδέονταν πλήρως με τις προσωπικότητές τους. Το γαλλικό, όμως, κλειδί είχε ξεφύγει από την κύρια Παγώνη, η οποία έμενε ανυπεράσπιστη μπροστά στους οπλισμένους συγκάτοικούς της. Διόρθωσα εύκολα αυτήν την αδικία, τοποθετώντας το όπλο πάλι στην αγκαλιά της.
Δίπλα στη δολοφονική παρέα, στη τελευταία και πιο μεγάλη πλαστική θήκη, στοιβάζονταν οι νίκες μου, οι ήττες μου, οι αποδείξεις ότι όντως έπαιζα αυτό το παιχνίδι. Εκεί βρίσκονταν τα πινακάκια που έλυνα το μυστήριο του θανάτου του κύριου Μπλακ. Αυτού του δύσμοιρου πλούσιου, που ο αρχιτέκτονάς του τον ξεγέλασε και του έκανε τη μισή έπαυλη διαδρόμους, και δεν ήταν καν στους υπόπτους.
Αλλά ήταν η ώρα να επανέλθω στην πραγματικότητα. Έβαλα τα πάντα στη θέση τους, έκλεισα το κουτί του Cluedo και το έχωσα στη μεγάλη κούτα που έγραφε απ’ έξω δωρεά.
Την επόμενη μέρα, όταν έφτασα στον καταυλισμό των προσφύγων, έδωσα τις κούτες και τις βαλίτσες στην υπεύθυνη, και αυτή, με ένα πλατύ χαμόγελο, με ευχαρίστησε.
Για παρόμοια κείμενα στην κατηγορία: Κοινωνικές Πηγή Εικόνας: freepik
