Στον τοίχο πάνω από τον κεντρικό καναπέ βρισκόταν μια βαριά στολισμένη κορνίζα. Γνωστός στο κεφάλι μου ως ο πιο άθλιος πίνακας. Ήταν σχεδόν ασπρόμαυρος με το μόνο χρώμα πάνω του να είναι τα μισοχαλασμένα κεραμίδια δίπλα στον γυμνό πλάτανο που ένοιωθες ότι θα σε τσιμπούσε. Μπορούσες σχεδόν να μυρίσεις την μούχλα από μέσα του. Οι πέτρες φαινόταν βρεγμένες και ξερές ταυτόχρονα.
Δεν καταλαβαίνω τον λόγο που η γλυκιά μου γιαγιάκα είχε κάτι τόσο άσχημο στο σπίτι της. Ήταν η κλασική γιαγιά, με καραμέλες πιο μαστιχωτές από κάθε άλλης στην γειτονιά. Το μοναδικό ανοιχτόχρωμο πράγμα στην ντουλάπα της ήταν μία μπεζ μπλούζα που φορούσε σε γάμους, ενώ όλα τα άλλα ρούχα της ήταν μαύρα, μπλε σκούρα και καφέ. Συναγωνιζόταν τον Benjamin Button στην συρρίκνωση. Και στην κατσαρόλα έβαζε πάντα δύο κιλά σκόρδο γιατί έλεγε «άρεσε στον παππού σου, θεός σχορέστον».
«Αν σου αρέσει τόσο πολύ κόρη μου να στον χαρίσω», άκουσα από πίσω μου την γιαγιά μου και αναπήδησα απ’ την τρομάρα μου.
«Όχι, όχι γιαγιά, δεν θέλω να στον στερήσω», αποκρίθηκα προσπαθώντας να μην δείξω τον φόβο μου. Αν η γιαγιά μου έδινε τον πίνακα θα έπρεπε να τον κρατήσω για μια ζωή. Μπορεί να ήταν μόνο για την δικιά της ζωή, αλλά και πάλι.
«Αχ κοπέλα μου, να σου πω την αλήθεια εμένα αυτός ο πίνακας ποτέ μου δεν μου άρεσε, αλλά ήταν δώρο της συγχωρεμένης μάνας του συγχωρεμένου παππού σου και γι’ αυτό τον έβαλα εδώ. Οπότε τώρα που έχουν φύγει όλοι μπορείς να τον πάρεις, αφού σ’ αρέσει εσένα…» είπε με ένα δειλό χαμόγελο.
«Τι λες ρε γιαγιά! Και θα έρθει η θεία Δημητρούλα. Η χειρότερη κουτσομπόλα από το σόι του παππού, για επίσκεψη και να σε πιάσει στο στόμα της;» την μάλωσα.
«Έχεις δίκιο παιδί μου, μην ανησυχείς για εμένα τον έχω συνηθίσει αυτόν τον βρωμοπίνακα. Αν και θα ήθελα πολύ να βάλω εδώ τα κεντητά μου. Έτσι πάνω απ’ τον καναπέ να τα χαίρομαι», συμφώνησε ήρεμα χάνοντας την χαρά της.
«Σου έχω την λύση! Θα τον δώσεις σαν δώρο στο γάμο του Κωστάκη, του γιού της Δημητρούλας. Έτσι και κανείς δεν θα σου πει τίποτα, και θα δώσεις ένα οικογενειακό κειμήλιο για τον γάμο, και θα έχεις χώρο για τα κεντητά σου!» ανακοίνωσα την λύση μου.
«Αχ κορτσούδα μου τι ωραία ιδέα είναι αυτή!» είπε χαρούμενα η γιαγιά. «Αλλά αυτό σημαίνει ότι δεν θα μπορέσω να τον δώσω ποτέ σε εσένα, ούτε όταν συγχωρεθώ!» προβληματίστηκε και σούφρωσε τα φρύδια της.
«Δεν πειράζει γιαγιά μου, φτάνει που θα τον πάρει ο Κωστάκης», της απάντησα, ενώ την αγκάλιασα σφιχτά και την φίλησα στο μάγουλο.
Έτσι με απλές και εύκολες κινήσεις κατάφερα να γλιτώσω και εγώ και η γιαγιά μου από αυτόν τον πίνακα, ενώ παράλληλα τον φορτώθηκε ο αντιπαθητικότατος ξάδελφός μου. Στιγμές σαν αυτήν με κάνουν να σκέφτομαι πόσο καλή διπλωμάτης θα γινόμουν.
Για παρόμοια κείμενα στην κατηγορία: Χιούμορ Πηγή Εικόνας: freepik
