Ανάμεσα από τους δεκάδες καθρέπτες η τηλεόραση φαινόταν μικροσκοπική και τα άδεια τραπεζάκια αντανακλούσαν την απαισιοδοξία της Μυρτώς.
«Είχε καθόλου φόρτο;» ρώτησε με το που μπήκε η συνάδελφός της στις δέκα.
«Κανείς. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να ανοίγω στις εφτά κάθε μέρα, αφού οι φοιτητές δεν έρχονται πριν τις έντεκα!»
«Έτσι θέλουν να κάνουμε και έτσι κάνουμε».
«Ναι αλλά εγώ πρέπει να ξυπνάω από το χάραμα για να χαιρετάω τα φαντάσματα και εσύ ξεσκίζεσαι μετά τις τρεις που φεύγω και δεν έχει έρθει ο ανεπρόκοπος γιός τους για να βοηθήσει», παραπονέθηκε η Μυρτώ.
«Θες να αλλάξουμε ωράρια;»
«Ακόμα και να έπαιρνα τον μισθό σου δεν αξίζει αυτό το πράγμα».
«Και τι θες;»
«Ένα σωστά μελετημένο ωράριο, ο γιός τους να είναι συνεπείς και να μην παρενοχλεί της πελάτισσες… Α! Και παγκόσμια ειρήνη».
«Η παγκόσμια ειρήνη είναι πολύ πιο εύκολη απ’ όσα έχεις αναφέρει μέχρι τώρα».
Η Μυρτώ χαμογέλασε και άρχισε να γράφει σε χαρτοπετσέτες μηνύματα για την παγκόσμια ειρήνη, που τα μοίραζε στους πελάτες μαζί με τους καφέδες τους. Ήταν τυχερή που είχε αποφασίσει να μην πει τίποτα στα αφεντικά γιατί η προγραμματισμένη της απόλυση, στο τέλος του μήνα θα ερχόταν πιο γρήγορα. Έτσι μπορεί ποτέ να μην είχε βρει την θέση εργασίας που θα την έκανε διάσημη.
Για παρόμοια κείμενα στην κατηγορία: Χιούμορ Πηγή Εικόνας: freepik
