Το σεμινάριο γινόταν κάτω από πολύ ειδικές συνθήκες. Πράγμα αρκετά λογικό για την εποχή. Φορούσαμε δύο μάσκες. Οι θέσεις που βρίσκονταν δεξιά, αριστερά, μπροστά και πίσω από κάθε άτομο ήταν κενές. Η αίθουσα είχε κάτω από δέκα άτομα. Όταν κάποιος εισέρχονταν ή εξέρχονταν από τον χώρο έπρεπε να χρησιμοποιήσει το αντισηπτικό που βρίσκονταν στην είσοδο. Όλα μας τα προσωπικά αντικείμενα τα αφήναμε σε έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο με ερμάρια και στην είσοδο μας έδιναν ένα σημειωματάριο και ένα στυλό.
Το τελευταίο δεν ήταν λόγο της ιού αλλά της μούρλας του ομιλητή. Ήταν ιδιαίτερος, εκκεντρικός, ιδιόρρυθμος και αρκετά καχύποπτος ώστε να φτάνει στα όρια της παράνοιας. Έτσι όταν άλλα σεμινάρια γινόντουσαν διαδικτυακά, εμείς έπρεπε να κάνουμε όλοι το τεστ για τον ιό. Δεν επέτρεπε οποιαδήποτε ηλεκτρονική συσκευή στο σεμινάριο, ούτε καν μικρόφωνα δεν χρησιμοποιούσε. Όχι ότι χρειαζόταν μικρόφωνο για να τον ακούσουμε. Μπορεί να ήμασταν διασκορπισμένοι στον χώρο αλλά αλίμονο να μην μπορούσαμε να τον ακούσουμε.
Για να καταφέρει κάποιος να μπει στο σεμινάριο αυτό έπρεπε να έχει συγκεκριμένα κριτήρια. Ο αξιολογητής κάθε τμήματος της εταιρείας μπορούσε να προτείνει από ένα ως τρία άτομα το τρίμηνο. Ο δικός μου αξιολογητής επέλεξε τρεις από εμάς, αλλά ήμουν η μόνη που κάλεσαν.
Την πρώτη μέρα στην μεγάλη ρεσεψιόν είδα γύρο στα είκοσι άτομα χωρισμένα σε ομάδες. Δεν ήμουν σίγουρη σε ποια ομάδα ανήκω, αλλά εύκολα είδα ότι μόνο μία είχε τρία άτομα ενώ όλες οι άλλες είχαν από τέσσερα. Έτσι πήγα προς το μέρος τους. Μία κοπέλα της διοργάνωσης, βγήκε μπροστά μας και μας έδωσε οδηγίες. Η ομάδα μου θα συναντούσε πρώτη τον ομιλητή και σταδιακά οι υπόλοιπες.
Το συνέδριο αυτό καθ’ αυτό ήταν αφόρητα βαρετό. Δεν καταλάβαινα τα περισσότερα που μας έλεγε, ενώ οι υπόλοιποι ήταν υπερβολικά απόμακροι. Δεν κατάφερα να μάθω κανενός όνομα, αλλά ούτε και κάτι από τον πληκτικό μονόλογο του ομιλητή.
Πίσω στο ξενοδοχείο είδα έναν συνάδελφο που παλιότερα ήμασταν στο ίδιο τμήμα. Ντράπηκα να του ζητήσω βοήθεια, αλλά στα χέρια του είδα την σωτηρία μου. Το σημειωματάριο του αντί για κενές σελίδες όπως είχε το δικό μου, είχε γραμμένα πάνω πράγματα και λέξεις. Και τότε θυμήθηκα ότι είχε ένα σκύλο που τον έβγαζε συνέχεια φωτογραφίες και βίντεο.
Το σχέδιο ήταν απλό. Τον προσκάλεσα να μου δείξει τον σκύλο. Για να μπορέσει να μου δείξει τις εικόνες άφησε το σημειωματάριο στο διπλανό μας τραπέζι. Ενώ έβλεπα τις κουνημένες λήψεις του, άφησα προσεκτικά το σημειωματάριό μου δίπλα στο δικό του αλλά πιο κοντά σε αυτόν απ’ ότι σε εμένα. Πέντε βίντεο και τριάντα φωτογραφίες μετά έκανα πως κοιτάζω το κινητό μου και προσποιούμενη είχα αργήσει, σε κάτι. Πήρα το πιο κοντινό μου σημειωματάριο, που ήταν το δικό του και έφυγα γρήγορα χαιρετώντας.
Όλη την ώρα η καρδιά μου χτυπούσε λες και έκανα το χειρότερο έγκλημα στον κόσμο, κάτι που δεν είναι απόλυτα εκτός λογικής αφού κυριολεκτικά τον έκλεψα. Ευτυχώς, όμως, πρόλαβα να αντιγράψω περιφραστικά τις σημειώσεις με τον δικό μου χαρακτήρα, και τις αυθεντικές, τις δίπλωσα και τις έβαλα στην βαλίτσα μου μέσα σε ένα τσαντάκι καλλυντικών μου.
Οι σημειώσεις του ήταν μοναδικές, αφού στο τέλος έγραφε και συμπεράσματα. Ήταν ότι είχα ακούσει νωρίτερα αλλά τόσο απλά γραμμένα που καταλάβαινα τα πάντα. Δεν ξέρω πότε πρόλαβε να τα γράψει όλα αυτά.
Την άλλη μέρα ο συνάδελφος δεν ήταν πουθενά και μετά ανακάλυψα ότι έκανε μεγάλη φασαρία ισχυριζόμενος ότι κάποιος τον έκλεψε. Οι υπεύθυνοι προσπάθησαν να τον ηρεμίσουν αλλά δεν άκουγε σε τίποτα και έλεγε ότι θα φωνάξει την αστυνομία. Τσίριζε και γενικότερα έφτασε σε υστερική κατάσταση. Όσο η κοπέλα προσπαθούσε να τον ηρεμίσει τόσο χειρότερα αυτός γινόταν και με μία απότομη κίνηση του χεριού του, την χτύπησε κατά λάθος στην μύτη. Αίμα άρχισε να τρέχει και για να μην κλιμακωθεί και άλλο η κατάσταση τον έστειλαν σπίτι του. Έμαθα ότι όταν γύρισε στο τμήμα του απέλυσαν ή παρατήθηκε, δεν είμαι σίγουρη. Ξέρω ότι θα έπρεπε να αισθάνομαι άσχημα, αλλά ο τύπος ήταν βίαιος, οπότε αισθάνομαι άσχημα, αλλά όχι και τόσο.
Οι υπόλοιπες μέρες ήταν εφαρμογής σε αυτά που ακούσαμε την πρώτη μέρα. Έχοντας τις κλεμμένες γνώσεις μου κατάφερα να αριστεύσω σε όλα.
Όταν γύρισα στο τμήμα μου, μου έδωσαν αύξηση, προαγωγή και προσωπικό γραφείο.
Έχουν περάσει κάποιοι μήνες από το σεμινάριο. Της φαίνεται λες και είναι χρόνια πριν. Το τμήμα της πάει καταπληκτικά κάτω από τις κατευθύνσεις της. Έχει επιστρέψει στα κεντρικά μετά από μία μυστήρια πρόσκληση. Δεν διευκρίνισαν τον λόγο αλλά μέσα της ήξερε ότι πρέπει να φταίνε οι κλεμμένες σημειώσεις. Μπορεί να είδαν τι έγινε από κάμερες ή κάτι παρόμοιο, όμως θεώρησε ότι είναι έτοιμη να υπερασπιστεί τον εαυτό της.
«Καλησπέρα σας, περάστε μέσα ο γιατρός σας περιμένει», την καλωσόρισε η γραμματεία μόλις έφτασε στο γραφείο του τελευταίου ορόφου. Ως τώρα μίλησε με τρεις σαν και αυτήν. Η πρώτη της ζήτησε την τσάντα και το παλτό της, που τα φύλαξε σε ένα ερμάριο του οποίου το κλειδί έβαλε μαζί με την κάρτα επισκέπτη και της την έδωσε, η δεύτερη την συνόδεψε ως το ασανσέρ, έβαλε ένα κλειδί στον πίνακα και επέλεξε τον όροφο που έπρεπε να πάει.
«Μάλλον κάποιο λάθος έχει γίνει», λέει αφού δεν είναι ενήμερη για κάποιου είδους εξέταση.
«Κανένα λάθος, μην ανησυχείς, απλά χρειαζόμαστε να κάνουμε κάποιες εξετάσεις ρουτίνας», της απαντάει.
Έδιωξε τις αναστολές της καθώς ο ιός είναι ένα περίπλοκο κομμάτι στην νέα καθημερινότητά μας.
«Καθίστε στο ανάκλιντρο», την προσκαλεί, ο άνδρας στο δωμάτιο, που δεν μοιάζει καθόλου με γιατρό. Φοράει απλά καθημερινά ρούχα, χωρίς στηθοσκόπιο στους ώμους ή λευκή ρόμπα.
Υπάκουσε την έκκλησή του, εκείνος πήρε στα χέρια του μία ένεση.
«Τι είναι αυτό;» απορεί, ενώ καμία απάντηση δεν βγαίνει από το στόμα του. Δεν θέλει να κάνει φασαρία, αλλά όσο πλησιάζει τόσο αρχίζει να τρομάζει, οπότε ρωτάει για άλλη μία φορά πιο δυνατά.
«Δεν σας ενημέρωσαν;» την εκπλήσσετε εκείνος.
«Όχι!» είπε με ανακούφιση. Προ λεπτού φοβήθηκε ότι θα έπρεπε να παλέψει.
«Με συγχωρήστε με αλλά δεν είναι δική μου αρμοδιότητα να σας απαντήσω. Δώστε μου δύο λεπτά», λέει και χτυπάει την πόρτα, από την οποία και εκείνη μπήκε.
Η γραμματέας την ανοίγει και συνομιλεί με τον γιατρό. Λίγα δευτερόλεπτα μετά εκείνος φεύγει.
«Ο γιατρός θα επιστρέψει σε λίγο. Αν θέλετε σερβιριστείτε», την προσκαλεί δείχνοντάς της, ένα γραφείο με λίγα φαγώσιμα και ένα μπουκάλι νερό. «Οι εξετάσεις που θα γίνουν δεν επηρεάζονται από οποιαδήποτε είδους κατανάλωση», της απαντάει, πριν προλάβει να εκείνη να την ρωτήσει.
Η πόρτα κλείνει και εκείνη περιμένει καθισμένη στο ανάκλιντρο.
Στον χώρο δεν υπάρχει κανένα ρολόι για να δει την ώρα αλλά ούτε κάποιος υπολογιστής ή βιβλίο για να περάσει την ώρα της. Οι τοίχοι του μεγάλου χώρου είναι σχεδόν άδειοι. Τα μόνα έπιπλα στον χώρο είναι τρία κλειδωμένα ντουλάπια, ένα γραφείο με καρέκλα αλλά χωρίς συρτάρια ή ντουλάπια, το ανάκλιντρο και το τραπέζι με τα τρόφιμα. Η μεγάλη τζαμαρία του δωματίου καλύπτεται εξωτερικά από μία σκαλωσιά και πράσινους μουσαμάδες, οπότε δεν υπάρχει κάτι να χαζέψει.
Δεν έχει κάποιον τρόπο να καταλάβει πόση ώρα έχει περάσει, αλλά η ταλαιπωρία από το ταξίδι σε συνδυασμό με την απραξία την κάνει να νυστάζει. Για να αποτρέψει την νύστα της, αποφασίζει να φάει κάτι.
Πίνει λίγο νερό και τρώει ένα λίγα κράκερ. Πριν προλάβει να καταπιεί την δεύτερη μπουκιά της, πέφτει στο πάτωμα.
Η πτώση της ακούστηκε ως έξω, τότε η γραμματέας σηκώνει το ακουστικό της, πληκτρολογεί κάποια ψηφία. «Είναι έτοιμη γιατρέ», λέει στην άλλη άκρη της γραμμής.
Για παρόμοια κείμενα στην κατηγορία: Μυστηρίου Πηγή Εικόνας: freepik
