Καθόμουν ώρες κοιτώντας το κενό, ή τουλάχιστον αυτό νόμιζα.
«Συγνώμη, αλλά ήδη έχουμε δεχτεί αρκετά παράπονα από πελάτες μας προς το πρόσωπό σας. Θα σας παρακαλούσα να σταματούσατε, το ό,τι κάνετε και τους ενοχλεί», προσπάθησε να μου εξηγήσει η καημένη σερβιτόρα, αλλά εγώ δεν την άκουγα.
Τα αφτιά μου κάλυπταν την φωνή της, με την βαβούρα του καφέ και τις γκαρίδες των σκέψεών μου.
Η κοπέλα έφυγε και την θέση της πήρε ένας γεροδεμένος νεαρός. Αντί, όμως, να έρθει δίπλα μου διακριτικά και να μου μιλήσει, όπως έκανε η κοπέλα, έκατσε μπροστά μου με σταυρωμένα χέρια.
«Θα σας παρακαλούσα να φύγετε», μου είπε, αλλά βλέποντας πως απλά η φωνή του δεν είχε αποτέλεσμα κούνησε το τραπεζάκι ρωτώντας με αν τον άκουγα.
Η αλήθεια είναι ότι πρέπει να τον άκουγα, χωρίς βέβαια να είμαι σίγουρη, μου φαίνεται απλά λογικό. Έτσι κι’ αλλιώς όμως δεν έχει σημασία αφού δεν μπορούσα να κάνω κάτι. Δεν μπορούσα να κουνηθώ.
«Να φωνάξω την αστυνομία;» ρώτησε χαμηλόφωνα η σερβιτόρα τον συνάδελφό της.
«Μάλλον για ασθενοφόρο μας βλέπω να χρειαζόμαστε», της απάντησε αυτός. Κοίταξε το τραπέζι μου και είδε το σχεδόν γεμάτο ποτήρια καφέ και το σχεδόν άδειο ποτήρι νερό. Έπιασε το ποτήρι με το νερό και το έριξε στο πρόσωπό μου.
Τότε η ανάσα μου επανήλθε. Κοίταξα γύρο μου μπερδεμένη και φοβισμένη. Ήταν λες και δεν ήξερα που είμαι, πως ήρθα και γιατί.
«Είστε καλά; Θέλετε να φωνάξουμε κάποιον;» είπε με ήρεμη φωνή η σερβιτόρα προσπαθώντας να επικοινωνήσει μαζί μου.
«Ε; Ναι.. Δηλαδή όχι! Δηλαδή ναι και όχι» απάντησα εγώ αναστατωμένη και αγχωμένη. «Συγνώμη. Είμαι καλά, ευχαριστώ. Μπορείτε να μου πείτε τι ώρα είναι;»
«Εφτά».
«Θα μπορούσα λίγο να πληρώσω παρακαλώ; Δεν κατάλαβα πως πέρασε η ώρα και πρέπει να φύγω» προσπάθησα να πω με βεβιασμένο χαμόγελο και τους έδωσα ένα εικοσάρικο.
Οι δύο νεαροί σερβιτόροι με κοιτούσαν απορημένοι αλλά ικανοποίησαν το έτοιμά μου, χωρίς να πούνε λέξη. Λογικά τους είχα τρομάξει.
Μόλις πήρα τα ρέστα μου, το τηλέφωνό μου χτύπησε ακόμα μία φορά. Ώρα θανάτου εφτά και δύο λεπτά. Ένας αγώνας ζωής είχε φτάσει στο τέλος του. Το τροχαίο της άφησε τόσα τραύματα που δεν τα κατάφερε.
Για παρόμοια κείμενα στην κατηγορία: Κοινωνικές Πηγή Εικόνας: freepik
