Ήταν το τέλος μιας εποχής. Το τέλος μιας στιγμής που κράτησε αιώνια, κοινώς γνωστό ως το τέλος της σχολικής χρονιάς. Είχαμε αποφασίσει να πάρουμε το βιβλίο που μισήσαμε περισσότερο είτε λόγω μαθήματος είτε πιο εύκολα λόγω καθηγητή και να το κάψουμε στο σπίτι της Ξένιας που είχε τζάκι.
Η Ναταλία που ήταν το οικολογικό, zero waste πνεύμα της παρέας συμφώνησε μόνο όταν κανονίσαμε να ανακυκλώσουμε τα υπόλοιπα βιβλία και να φτιάξουμε με αυτά λευκώματα και τετραδιάκια.
Εγώ και η Εύα μας άρεσε η ιδέα ότι θα καταστρέφαμε με δύο διαφορετικούς τρόπους τις κακές αναμνήσεις μας. Θέλαμε απλά να βγάλουμε το άχτι μας.
Βρεθήκαμε ένα απόγευμα που οι γονείς της Ξένιας δεν θα ήταν στο σπίτι για να μπορέσουμε να καθίσουμε στο σαλόνι με την ησυχία μας. Πριν φύγουν μας είχαν αφήσει διάφορα φαγώσιμα και ετοίμασαν το τζάκι για να ψήσουμε, μην ανάβουμε τελείως τζάμπα το τζάκι καλοκαιριάτικα.
Η Ναταλία είχε φέρει τα Θρησκευτικά καθώς ο συντηρητικός θρησκευτικός μας την είχε στην μπούκα, επειδή δεν ήθελε να γράφει τον Θεό με θ κεφάλαιο. Η Εύα έφερε φυσική γιατί ακόμα και μετά από τις προσπάθειές μου να την βοηθήσω να ανεβάσει τον βαθμό της δεν τα πήγε τόσο καλά, η τουλάχιστον δεν τα πήγε τόσο καλά όσο τα ήθελε. Η Ξένια έφερε βιολογία γιατί η καθηγήτριας ήταν απλά σαδίστρια και μας έβαζε σε κάθε μάθημα δεκάλεπτο τεστ και κάθε μήνα διαγώνισμα. Από την άλλη εγώ έφερα τα αρχαία που δεν καταλάβαινα τίποτα.
«Αφού η αρχαίου ήταν μια χαρά άνθρωπος γιατί έφερες αρχαία;» με ρώτησε η Ξένια όταν είδε τι έφερα.
«Και η αγία προσωποποιημένη σε αρχαίου να ήταν εγώ πάλι το δικό της μάθημα θα έφερνα. Τα αρχαία είναι σαν να μαθαίνεις ξένη γλώσσα που δεν μιλάει κανείς! Τουλάχιστον στα αγγλικά πλακώνεσαι στις ταινίες και στο τέλος κάτι θα μάθεις. Άσε που από την αρχή όλοι μας τα παρουσιάζουν σαν εύκολα γιατί μιλάμε νέα ελληνικά. Εδώ με το ζόρι μπορώ να διαβάσω ποίημα στην καθαρεύουσα και μου θέλετε να πάμε ακόμα πιο πίσω;» ξεθύμανα με το κήρυγμά μου εγώ.
«Καλά βρε Μάγδα μου μην κάνεις έτσι… τι να πω και εγώ που η φυσικού μου έβαλε πιο χαμηλά απ’ ότι εσένα ή αρχαίου;» διαμαρτυρήθηκε η Εύα.
«Το χαμηλότερο που έβαλε ήταν δεκαέξι, και αυτή ήταν και η βαθμολογία μου. Η φυσικού είχε ρίξει και κάτω από την βάση και εσύ πήρες δεκαπέντε. Εγώ που φυσική έγραψα είκοσι στις εξετάσεις και μου έβαζε δεκαοχτώ και δεκαεννιά. Παίζει ρόλο και σε τι κλίμακα κινείτε ο καθηγητής όχι μόνο ο αριθμός», της απάντησα.
«Κορίτσια σταματήστε γιατί κανονικά θα έπρεπε να φέρετε όλες σας Θρησκευτικά για συμπαράσταση σε όλα αυτά που πέρασα με τον κάφρο τον θρησκευτικό», είπε η Ναταλία για πλάκα.
«Μην ακούω ανοησίες… τα Θρησκευτικά μας θα τα κάνεις όλα ανακύκλωση, για αυτό στα κρατήσαμε όλες. Θα σου δίνουμε μία-μία τις σελίδες για το κοπτικό», πετάχτηκε η Ξένια και άρχισε να γελάει με το αστείο της.
Καθισμένες στον μεγάλο γωνιακό καναπέ σχίζαμε τις σελίδες και με την τσιμπίδα της αφήναμε πάνω στα ξύλα να καούν. Στην μικρή σχάρα ψήσαμε ψωμιά, λουκάνικα, λαχανικά και διάφορα καλούδια με την ευγενική χορηγία της οικογένειας της Ξένιας.
Το σπίτι θύμιζε καλύβα. Οι τοίχοι, το πάτωμα και όλα τα επιπλα είχαν τον ίδιο τόνο καφέ ξύλου. Εξαίρεση αποτελούσε ο μαύρος δερμάτινος γωνιακός καναπές που καθόμασταν και το χνουδωτό κόκκινο χαλί που το κατέβαζαν τον χειμώνα. Ο πατέρας της Ξένιας είχε μετανιώσει για την αγορά του καναπέ, αφού οι λευκές τρίχες από το χάσκι τους έβγαζαν μάτι. Η τηλεόραση ήταν πάνω από το τζάκι σε αρκετά ψηλό σημείο, κάτι που έκανε το αυχενικό μου να ωρύεται.
Πρέπει να ήταν αρκετά αργά όταν μας πήρε ο ύπνος. Ξέραμε από την αρχή ότι δεν υπήρχε περίπτωση να γυρίσουμε στα σπίτια μας εκείνη την νύχτα οπότε ήμασταν προετοιμασμένες.
Λίγες μέρες μετά συναντηθήκαμε στο σπίτι της Ναταλίας. Αυτήν την φορά δεν φέραμε μόνο τα βιβλία που θέλαμε να κρατήσουμε. Εγώ κράτησα φυσικά την φυσική. Η Εύα έκοψε κάποια σημαντικά, κατά αυτήν, σημεία από τα βιβλία και τα κράτησε σε έναν φάκελο, ενώ έφερε τα υπόλοιπα. Η Ναταλία ανακύκλωσε τα πάντα. Η Ξένια τα έφερε όλα, και για να είμαι ειλικρινής πλέον μπορείς να τα βρεις όλα ηλεκτρονικά οπότε ακόμα και που τα είχαμε ήταν σπατάλη.
Ξεκινήσαμε αφαιρώντας τις σελίδες από την ράχη. Μετά αρχίσαμε να βάζουμε τα βιβλία στον καταστροφέα και βάλαμε τα χαρτιά να μουλιάζουν σε μεγάλους κουβάδες και λεκάνες. Ένιωθα με μάγισσα που έκανε φίλτρα στην χύτρα της. Μετά από λίγη ώρα βάλαμε τον πολτό μας στο μίξερ, και όταν ενοποιήθηκε, απλώσαμε το μείγμα στις λεκάνες μας. Αργότερα ψαρέψαμε με την ειδική ψάθα την σελίδα και βγάλαμε τα τελάρα μας έξω να στεγνώσουν.
«Αυτό το μέρος θα πάρει αρκετή ώρα οπότε ας βάλουμε καμία ταινία», πρότεινε η Ναταλία που ήξερε πολύ καλά την διαδικασία και σηκώθηκε για να πάμε στο σαλόνι.
«Ωχ», ψιθύρισα εγώ που θυμάμαι πόσο ανταγωνιστικές γίνονται οι φίλες μου με την επιλογή ταινίας. Γιατί έχουμε τόσο διαφορετικά γούστα και μαλώνουμε συνέχεια, αναρωτήθηκα.
«Όπως το είπες Ναταλία, ταινία όχι ντοκιμαντέρ», απάντησε η Εύα.
«Και τα ντοκιμαντέρ ταινίες είναι, αλλά είστε καλεσμένες οπότε αποφασίστε εσείς τι θα δούμε», της είπε εκείνη και άνοιξε την πλατφόρμα να διαλέξουμε.
«Οκ πριν αρχίσουμε ας πούμε μερικούς κανόνες!» ανακοίνωσα εγώ και έφερα το δεξί μου χέρι στο στήθος λες και ορκιζόμουν για πρόεδρος. «Η κάθε μία μας θα προτείνει από μια και μόνο ταινία» ανήγγειλα με την Εύα από δίπλα μου να γελάει. «Την ταινία ετούτη θα πρέπει να μην την έχει δει καμία μας. Και αν είναι σίκουελ θα πρέπει να έχουμε δει όλες μας τις προηγούμενες, κάτι σχεδόν αδύνατο γιατί η Ναταλία βλέπει κυρίως ντοκιμαντέρ».
«Αυτό δεν είναι αλήθεια, με βάλατε και είδα τον άρχοντα των δαχτυλιδιών», διαμαρτυρήθηκε η Ναταλία.
«Ναι αλλά ο άρχοντας τελείωσε δεν έχει άλλες ταινίες, και μην ακούσω για χόμπιτ και μόμπιτ. Όταν βρούμε όλες τις υποψηφιότητες θα βαθμολογήσουμε σε ένα μήνυμα που θα το στείλουμε στην Ναταλία την αγαπημένη μας με έναν, δύο ή τρεις βαθμούς, με την αγαπημένη μας να έχει το μικρότερο νούμερο», συνέχισα με τον ίδιο στόμφο.
«Μπερδεύτηκα, και γιατί μιλάς έτσι;», είπε η Ξένια.
«Πρώτον για πλάκα και δεύτερον αυτή που σου αρέσει θα βάλεις ένα πόντο, δηλαδή λογικά θα βάλεις έναν βαθμό σε αυτήν που επέλεξες», εξήγησα μιλώντας με την κανονική μου φωνή. «Η ταινία με το μικρότερο βαθμό κερδίζει, όπως στο γκολφ».
Έτσι καθισμένες στους δύο καναπέδες του σαλονιού ψάχναμε η κάθε μία την καλύτερη υποψηφιότητα για αυτήν. Το σαλόνι της Ναταλίας ήταν ένα θερμό και περίπλοκο μέρος με χιλιάδες διαφορετικά μικροπράγματα στριμωγμένα σε κάθε γωνιά του. Όπου δεν υπήρχαν πήλινα διακοσμητικά και βιβλία, υπήρχαν γλάστρες με φυτά εσωτερικού χώρου και με μυρωδικά που χρησιμοποιούσαν καθημερινά. Στον τοίχο πάνω από τον καναπέ που καθόμουν μαζί με την Εύα, ήταν μια μικρή λευκή βιβλιοθήκη με πολύχρωμα διακοσμητικά, βιβλία και κουτιά στην σειρά του ουρανίου τόξου.
Μας πήρε λίγες ακόμα διευκρινήσεις για να συνεννοηθούμε αλλά τα καταφέραμε. Εγώ διάλεξα μια καινούρια κωμωδία, η Εύα ένα συναισθηματικό και η Ξένια θρίλερ. Όταν είδαμε όλα τα trailer ψηφίσαμε. Στα αποτελέσματα η Ξένια ήρθε τελευταία καθώς ήμασταν μόνες στο σπίτι και φοβόμασταν να δούμε σατανιστικά μωρά να περπατάνε σε ταβάνια, η Εύα δεύτερη αφού η Ξένια προτίμησε την δικιά μου ταινία από μια συναισθηματική δραματική ταινία που όλοι μιλάνε με σκυμμένο το κεφάλι.
«Περίμενε πάλι κωμωδία θα δούμε; Και την άλλη φορά κωμωδία δεν είδαμε;» ρώτησε η Ναταλία μόλις επέστρεψε στο σαλόνι με τα σνακ.
«Έχεις δίκιο όλο ότι θέλει η Μάρθα κάνουμε! Απαιτώ να δούμε το “σατανική κούνια”», εξαγριώθηκε η Ξένια.
«Είδες τι κάνεις;» ψιθύρισα γρήγορα προς την Ναταλία και πήρα μια βαθιά ανάσα. «Άσε μας ρε Ξένια που κάνουμε όλο ότι θέλω εγώ. Τις προάλλες ήμασταν σπίτι σου και κάναμε ότι ήθελες, και όλη μέρα σήμερα κάνουμε τα χατίρια της Ναταλίας, οπότε αν πιστεύετε ότι διαλέγω συνέχεια εγώ ας δούμε την ταινία της Εύας», κατέληξα ξέροντας ότι οι άλλες θα διαφωνήσουν.
«Οκ», πέταξε με άνεση η Ξένια.
Ο λαιμός μου στέρεψε μόνο μιας και άρχισα να βήχω. Δεν το περίμενα αυτό. «Σοβαρά δεν θα φωνάξετε; Δεν θα διαφωνήσετε;».
«Τι είναι δεν σου αρέσει το αποτέλεσμα;» προσπάθησε να με πειράξει η Εύα.
«Πλάκα κάνεις; Οι ταινίες που σου αρέσουν είναι οι καλύτερες κωμωδίες. Πετάνε την μια κοτσάνα μετά από την άλλη! Απλά επειδή δεν σου αρέσει που τις κοροϊδεύω, νόμιζα ότι δεν το ήθελες! Θα προσπαθήσω να μην σχολιάζω πόσο σάχλες είναι αλλά να ξέρεις δεν μπορώ να υποσχεθώ ότι δεν θα γελάω, όταν κλαις».
«Σε μισώ», μου είπε με σχεδόν εξαντλημένη φωνή.
«Ξέρω ότι εννοείς σε αγαπώ. Έχω δει τις ταινίες σου και την αλήθεια. Ένας μοχθηρός μεγαλοεπιχειριμητίας θα σε αναγκάζει να αρνηθείς την αγάπη μας αλλά δεν πιστεύω τα λόγια σου», την πείραξα εγώ και αυτή μου πέταξε ένα πράσινο μαξιλάρι από τον καναπέ στην μούρη.
Η ταινία τελικά ήταν πολύ καλύτερη απ’ ότι περίμενα. Βασιζόταν σε βιβλίο και λίγο μετά την μέση μας είχαν πιάσει όλες τα ζουμιά. Ακόμα και εμένα. Στην αρχή με είχε πιάσει ο εγωισμός μου και κρατιόμουν αλλά δεν μπόρεσα να κρατηθώ για πολύ. Κοιτούσαμε όλες μαζί τους τίτλους τέλους προσπαθώντας να συνέλθουμε από την αναστάτωση.
Όταν η μητέρα της Ναταλίας επέστρεψε στο σπίτι και τρομοκρατήθηκε έτσι όπως μας είδε όλες να κλαίμε. Της εξηγήσαμε το τι έγινε αλλά δεν ξέρω αν πίστεψε ότι κλαίγαμε για μια ταινία. Και δεν την αδικώ. Προσωπικά ήταν πρώτη φορά που έκλαιγα τόσο για με μία τόσο επιπόλαιη πλοκή.
Μας βοήθησε να συνεχίσουμε την ανακύκλωση. Σειρά είχε να κάνουμε τα φύλλα τετραδιάκια, δηλαδή να τα ράψουμε μεταξύ τους.
Δυστυχώς δεν προλάβαμε να κάνουμε όλα τα φύλλα που φέραμε. Έτσι στο τέλος τα μικροσκοπικά μας τετραδιάκια τα γεμίσαμε γράφοντας η μία στην άλλη ευχές και αφιερώσεις.
Το αποτέλεσμα μας άρεσε τόσο που κάθε καλοκαίρι μαζευόμασταν και κάναμε την ίδια διαδικασία. Μετά την αποφοίτηση του λυκείου πήγα όλα τα τετραδιάκια για βιβλιοδεσία. Το βιβλίο αυτό είναι ένα από τα πιο πολύτιμα αποκτήματά μου.
Για παρόμοια κείμενα στην κατηγορία: Εφηβικές, Χιούμορ Πηγή Εικόνας: freepik
