Τα πόδια μου είχαν πρηστεί από την ορθοστασία, τα χέρια μου ήταν ουσιαστικά νεκρά. Με το ζόρι κατάφερα να αδειάσω το προτελευταίο τραπέζι και σε δέκα λεπτά θα μπορούσα να λιποθύμησω με την ησυχία μου, αφού θα τελείωνε η βάρδιά μου.
Σήμερα όλοι καθόντουσαν στα δικά μου τραπέζια. Ο Παρασκευάς που τα δικά του σήμερα ήταν άδεια, δεν με βοήθησε καθόλου. Μου κρατούσε άχτι που δεν μπορούσα να τον καλύψω σε μία άδεια που ήθελε να πάρει. Κατέληξα να τρέχω και να μην φτάνω.
Ο Παρασκευάς πέρασε όλη την ημέρα καθισμένος, να παίζει παιχνίδια στο κινητό του. Του ζήτησα αρκετές φορές να με βοηθήσει χωρίς αποτέλεσμα ήμουν σχεδόν έτοιμη να ζητήσω από το αφεντικό να τον συνεφέρει, αλλά δεν ήθελα να χαλάσει και άλλο η σχέση μας.
Τα δέκα λεπτά πέρασαν με τα μπράτσα μου να κάνουν συσπάσεις. Στο τελευταίο τραπέζι κάθονταν δύο άνδρες, ένας μεγαλύτερος με γκρίζα μαλλιά, και ένας νέος που έμοιαζε να είναι κοντά στην ηλικία μου.
Ο Παρασκευάς ήθελε να φύγει, αλλά σήμερα είχε κλείσιμο και εγώ περίμενα το τραπέζι. Προσωπικά δεν θα έλεγα κάτι στους πελάτες, τουλάχιστον για κανένα τέταρτο. Ο Παρασκευάς, όμως, δεν ήταν σαν εμένα. Αντί να αρχίσει να μαζεύει μέσα στην κουζίνα ή έστω να κάνει μία πιο διακριτική εργασία πρώτη, άρχισε κλείνοντας τα μισά φώτα και ξεκινώντας να αναποδογυρίζει καρέκλες.
Το τραπέζι μου, βλέποντάς ότι κλείνουμε με φώναξαν να με πληρώσουν. Καθώς πλησίαζα με τον λογαριασμό ο μεγαλύτερος ηλικιακά άνδρας έψαχνε τις τσέπες του.
«Με συγχωρείς καλή μου, αλλά φαίνεται ότι ξέχασα το πορτοφόλι μου στο αμάξι. Θα πάω να το φέρω αλλά ως τότε θα σου αφήσω ως εγγύηση τον γιο μου», κατέληξε δείχνοντας τον νεαρό που καθόταν μαζί του.
Ο νεαρός με κοίταξε και μου έκλεισε το μάτι.
Εγώ χωρίς να το σκεφτώ απάντησα στον άνδρα, «μήπως έχετε να αφήσετε τίποτα καλύτερο;» και πριν προλάβω να συνειδητοποιήσω την προσβολή που ξεστόμισα οι δύο άνδρες άρχισαν να γελάνε.
«Άσε μπαμπά, θα σε κεράσω εγώ σήμερα, μην καθυστερούμε και τους ανθρώπους», είπε ο νεαρός βγάζοντας το πορτοφόλι του.
Ήθελα να δικαιολογηθώ αλλά φοβόμουν, μην τα έκανα χειρότερα οπότε έμεινα σιωπηλή. Οι δύο άνδρες έφυγαν αφήνοντάς μου ένα καλό φιλοδώρημα.
Ο νεαρός πάνω στην απόδειξη έγραψε και το τηλέφωνο του με την ατάκα «αν αλλάξεις γνώμη, εμένα πάντως μου άρεσες». Κολακεύτηκα από το μήνυμα, ειδικά μετά την αγενή συμπεριφορά μου, αλλά πέταξα την χαρτοπετσέτα στα σκουπίδια. Είχα και μια σύντροφο στο σπίτι να με περιμένει.
Για παρόμοια κείμενα στην κατηγορία: Χιούμορ Πηγή Εικόνας: freepik
