Όταν μπήκα στο δωμάτιο το είδα κατευθείαν. Απλωνόταν, φαρδύ-πλατύ, στην μέση του δωματίου.
Έμοιαζε με φίδι οπότε προσπάθησα να το πλησιάσω με προσοχή. Εκείνο περίμενε υπομονετικά ενώ τα μάτια του ήταν στραμμένα πάνω μου. Δεν φαινόταν να αναπνέει, πράγμα που νόμιζε ότι θα με κάνει λιγότερο προσεχτικό αλλά δεν μπορούσε να με ξεγελάσει τόσο εύκολα.
Όσο πλησίαζα άρχισα να καταλαβαίνω ότι έμοιαζε με τρία φίδια τυλιγμένα μεταξύ τους και δεμένα με έναν μεγάλο κόμπο στην αρχή και ένα στο τέλος.
Σιγά-σιγά άρχισα να διακρίνω ότι το δέρμα του δεν ήταν λείο αλλά είχε πολλές μικρές τριχούλες να ξεπετάγονται κατά μήκος του, ενώ μετά τους κόμπους το σώμα του, ή μάλλον τα σώματά τους, κατέληγαν σε κάτι που θύμιζε στάχυα!
Σε όλη μου την ζωή δεν είχα δει κάτι τόσο περίεργο, και όντας τότε εφτά χρόνων, οφείλω να ομολογήσω ότι είχα δει πολλά -ή τουλάχιστον αρκετά.
Μιλώντας για όραση, το ένα φίδι ήταν άσπρο , το άλλο γκρι και το άλλο πιο σκούρο γκρι. Αυτό όμως δεν αποτελεί έκπληξη αφού στα μάτια μας όλα τέτοια χρώματα έχουν, με εξαίρεση το πολύ-πολύ-πολύ σκούρο γκρι που για συντομία το λέμε και μαύρο.
Τέλος πάντων, πλησίασα αυτό το αλλόκοτο πράγμα κ’ άρχισα να το μυρίζω. Τότε ήταν που κατάλαβα. Δεν ήταν ούτε ένα, ούτε δύο, ούτε τρία φίδια… βασικά δεν ήταν φίδια, ήταν σχοινιά! Τρία σχοινιά, διαφορετικών χρωμάτων, δεμένα και μπλεγμένα μεταξύ τους.
Εκείνη ήταν η στιγμή που έβαλα τον στόχο. «Θα σας απελευθερώσω κακόμοιρα σχοινάκια», τους φώναξα γαυγίζοντας.
Ωστόσο ο στόχος μου αυτός, δυστυχώς, δεν έχει επιτευχθεί. Έξι χρόνια προσπαθώ αλλά τίποτα. Όσο δυνατά και αν τράβαγα, όσο αιχμηρά και αν δάγκωνα, τα τρία σχοινιά είναι, δυστυχώς ακόμα μπλεγμένα μεταξύ τους.
Έτσι γιέ μου, σου λέω αυτήν την ιστορία και σου δίνω αυτά τα σχοινιά μήπως καταφέρεις εσύ να τα απελευθερώσεις.
Για παρόμοια κείμενα στην κατηγορία: Χιούμορ Πηγή Εικόνας: freepik
