Με το που επιστρέψαμε στο γραφείο ένα κύμα δροσιάς με έκανε να ανατριχιάσω. Η διαφορά θερμοκρασίας ήταν αρκετή ώστε να φοβάμαι πως την Δευτέρα θα έχουμε τουλάχιστον το μισό γραφείο ψύξη και κρυολόγημα. Έπρεπε να είχα φέρει την ζακέτα μου. Τα ίδια σκεφτόμουν και πέρυσι αλλά μυαλό δεν έβαλα, βέβαια καλοκαιρινό πάρτι με ζακέτα μόνο στο δικό μας γραφείο.
Το αφεντικό κοιτούσε τον Σπυράκο του που ερχόταν από πίσω μου και τα μάτια του έλαμπαν, πιο πολύ από τα σφηνάκια που κατέβαζε. Φανταζόμουν, όμως, ότι τουλάχιστον λίγη από αυτήν την λάμψη ήταν για τον αγαπημένο του υπάλληλο, γνωστό στους δικούς μου ανθρώπους ως την αχώνευτη λέρα του γραφείου.
Όσο το αφεντικό ήταν απασχολημένο με το καμάρι του, βρήκα την ευκαιρία και κρύφτηκα στο κουζινάκι της εταιρείας. Εκεί ξετρύπωσα ένα παράνομο ζευγαράκι να χαμουρεύεται. Με το που με είδαν έφυγαν βιαστικά. Υπέθεσα ότι θα συνέχιζαν στην τουαλέτα που έχει και πόρτα να τους προφυλάσσει.
Έκατσα για αρκετή ώρα εκεί μέσα, αλλά τίποτα καλό δεν διαρκεί για πάντα. Η Μαρίνα με έβγαλε από την φωλιά μου στο ναρκοπέδιο ανεπιθύμητων συναδέλφων από άλλα τμήματα που ρωτάνε τις πιο αδιάκριτες ερωτήσεις γιατί νομίζουν ότι με ξέρουν ενώ συνολικά έχουμε ανταλλάξει το πολύ έξι χαιρετισμούς στους διαδρόμους.
«Γειά σου καλή μου, εσύ πως είσαι; Βρήκες κανένα καλό παιδί να παντρευτείτε; Περνάνε τα χρόνια, δεν θέλεις να μείνεις μόνη στα γεράματα σωστά;» με έπιασε μία ενώ φαινόταν ότι ούτε το όνομά μου δεν θυμόταν.
«Όχι αλλά τυχερή να με λες», της ανταπέδωσα με την ίδια ενέργεια που είχαν οι κουτσομπόλες στις παλιές ελληνικές ταινίες. «Δεν ξέρω αν το έχει πάρει το αφτί σου, αλλά, άκουσα πως μία συνάδελφό μας, την Μαργαρίτα την κερατώνει ο δικός της. Αλλά δεν είμαι σίγουρη ποια είναι η κακομοίρα. Ξέρεις δεν τα πάω καλά με τα πρόσωπα», συνέχισα αφού εγώ θυμόμουν πως το δικό της όνομα ήταν Μαργαρίτα.
Εκείνη με κοίταξε με γουρλωμένα μάτια και μισάνοιχτο στόμα, κάνοντάς με να νομίζω ότι παίζουμε σε σαπουνόπερα. Λίγο αργότερα συνήλθε και έτρεξε στην τουαλέτα, προφανώς για να ξεσπάσει με την ησυχία της αλλά εκεί βρήκε τον πλέον πρώην της με την λογίστρια.
Μέσα στον χαμό άρπαξα ένα ντόνατς, πήρα τα πράγματά μου και έφυγα. Δεν χρειαζόμουν να ακούσω την φασαρία ούτε για ακόμα μια φορά πως ο Σπυράκος ήταν ο καλύτερος υπάλληλος της χρονιάς και αυτός που θα έβλεπε το αντίστοιχο μεγάλο μπόνους στον λογαριασμό του μέσα στις επόμενες μέρες, δηλαδή ακριβώς πριν κλείσουμε για καλοκαίρι.
Πρώτο Μέρος: Στην Ταράτσα Για παρόμοια κείμενα στην κατηγορία: Χιούμορ Πηγή Εικόνας: freepik
