Σε ένα μικρό χωριό, στην πλαγιά ενός βουνού, ζούσε ο Νίκος. Στον Νίκο άρεζε να μαζεύει κλαδιά και να φτιάχνει σπαθιά, τόξα, βέλη και σφεντόνες.
Δεν ήθελε να τα χρησιμοποιεί, απλά να τα φτιάχνει. Έτσι τα περισσότερα τα έδινε σε φίλους και γνωστούς του. Με τον καιρό κάθε παιδί στο σχολείο είχε πάρει κάτι από τον Νίκο, εκτός από τον Βασίλη.
Ο Βασίλης ήταν ένας πολύ καλός φίλος του Νίκου αλλά δεν του άρεσαν τα όπλα.
«Βασίλη θες αυτό το ξίφος που σου έφτιαξα;» ρώτησε ο Νίκος.
«Δεν μου αρέσουν τα όπλα Νίκο. Θες να φτιάξεις ένα κουτί;» του απάντησε.
«Τι ωραίο έχουν τα κουτιά; Εγώ θέλω να φτιάχνω εντυπωσιακά πράγματα!» του αποκρίθηκε.
Αυτή η συζήτηση είχε γίνει πολλές φορές μεταξύ τους. Άλλες φορές με τόξα εναντίον πινέλων. Και άλλες φορές σφεντόνες εναντίον καλαθιών.
Μια μέρα στο διάλειμμα ένα παιδί πείραζε τον Βασίλη. Ο Βασίλης του ζήτησε να σταματήσει αλλά εκείνος έβγαλε ένα βέλος και τον χτύπησε.
Η δασκάλα άκουσε την φασαρία αλλά ήταν πλέον αργά.
Ο Βασίλης είχε μια μεγάλη γρατζουνιά στο πόδι του και έτρεχε αίμα. Στείλανε το παιδί με το βέλος στον διευθυντή και τον Βασίλη στην γιατρό αμέσως.
Ο Νίκος πήγε μαζί του. Είχε στεναχωρηθεί πολύ που το δικό του βέλος είχε τραυματίσει τον φίλο του. Για αυτό υποσχέθηκε ότι στο μέλλον δεν θα έφτιαχνε αλλά όπλα.
Για παρόμοια κείμενα στην κατηγορία: Παραμύθια Πηγή Εικόνας: freepik
