«Όχι Μαρία μου, μια χαρά είμαι. Μην ανησυχείς, δεν θα είναι άβολα. Στο κάτω – κάτω αδελφός σου είναι», της είπα περιμένοντας πως και πως να σταματήσουμε να μιλάμε για αυτό το θέμα. «Φυσικά θα είμαι εκεί για εσένα, εξάλλου με τον Κωνσταντίνο έχουμε χωρίσει εδώ και χρόνια», προσπάθησα να ηρεμίσω την φίλη μου γιατί είχε αρχίσει να γίνεται κουραστική. «Όχι, δεν αντιπαθώ την Ελένη και μην την κακολογείς. Τώρα είναι μέρος της οικογένειάς σου», την μάλωσα και ευχήθηκα να μπορέσω να κλείσω γρήγορα το τηλέφωνο. «Ναι, ναι το ξέρω ότι και εμείς είμαστε σαν οικογένεια», της απάντησα. «Ναι και εγώ σε αγαπάω». Έκλεισα το τηλέφωνο και ένας αναστεναγμός ανακούφισης έφυγε από τα χείλη μου. Σκέφτηκα πόσο χειρότερα θα είναι στον γάμο.
Με τον Κωνσταντίνο είχα σοβαρή σχέση πριν πέντε χρόνια. Oι γονείς μας και η αδελφή του ήταν πιο χαρούμενοι για την σχέση μας, απ’ ότι εμείς. Βέβαια εξαιτίας της σχέσης μου με την οικογένειά του, δεν μπορέσαμε να έχουμε έναν σωστό χωρισμό. Έπρεπε να ήμαστε πολιτισμένοι, να κρατήσουμε τους τύπους, να μην κάνουμε πράγματα που θα μετανιώσουμε.
Είχα καταλήξει να παρηγορώ την Μαρία και να δικαιολογώ τον αναίσθητο πρώην μου, αντί να γίνεται το αντίθετο. Το τελευταίο τρίμηνο της σχέσης μας είχε καταφέρει να ξεχάσει τα γενέθλιά μου, την γιορτή μου, την γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου και την επέτειό μας.
Όταν ξέχασε την γιορτή μου, μου είπε ότι η ονομαστικές γιορτές δεν είναι τόσο σημαντικές. Λίγες μέρες μετά που ήταν του Αγίου Βαλεντίνου δεν το έκανα καν θέμα όταν είχε φτάσει δώδεκα και δεν μου είχε δώσει ούτε ένα σοκολατάκι. Τον επόμενο μήνα που είχαμε επέτειο, παρόλο που η Μαρία προσπαθώντας να σώσει την σχέση μας του το θύμισε, δεν μου απάντησε καν στα μηνύματα που του έστειλα. Τα γενέθλιά μου ήταν το αποκορύφωμα αφού είχα οργανώσει μάζωξη και αυτός όχι μόνο ξέχασε να μου ευχηθεί, αλλά ξέχασε και να έρθει.
Φυσικά δεν ήμασταν έτσι στην αρχή και αυτό με ενοχλούσε πιο πολύ απ’ όλα. Αν ήξερα ότι ήταν ξεχασιάρης θα τον καταλάβαινα. Αλλά την ντροπή που ένιωσα στο σπίτι μου όταν οι φίλοι του, που τους κάλεσα για να αισθάνεται αυτός πιο άνετα, με ρωτούσαν πότε θα έρθει, τα νεύρα μου όταν η Μαρία κρυφά τον έπαιρνε τηλέφωνο και δεν απαντούσε, ή την δική του αναισθησία που δεν μου είπε ούτε ένα συγνώμη μετά απ’ όλο αυτό και δικαιολογήθηκε ότι τον έπιασε ο ύπνος, ήταν και η τελευταία σταγόνα στο ποτήρι του χωρισμού.
Ήθελα να του κάψω τα ρούχα, να του χαράξω το αυτοκίνητο, να του ανακατέψω όλο το σπίτι ή τουλάχιστον να του καταστρέψω το εντερικό του σύστημα με λίγο καθαρτικό. Όμως όλα αυτά έμειναν στην άκρη γιατί μπορεί να με πλήγωσε και να με ρεζίλεψε, αλλά την αδελφή και τους γονείς του, τους αγαπάω πολύ.
Με βαριά καρδιά ξεκίνησα για τον γάμο του Κωνσταντίνου και της Ελένης που γνωρίστηκαν πέρσι κοντά τέλη Μαΐου και παντρεύονται είκοσι μία Μαΐου, ώστε να μην έχει δικαιολογία να ξεχάσει την γιορτή της ή τις επετείους τους, αφού ήταν όλα πακεταρισμένα με την δική του γιορτή.
Φορούσα ένα μπλε φόρεμα με πιέτες, απλά ίσια παπούτσια για να μπορώ να φύγω τρέχοντας, τα μαλλιά μου τα είχα πιάσει ψηλά και το μακιγιάζ μου ήταν αρκετά λιτό ώστε να φαίνεται ότι δεν έχω βαφτεί.
Με την κατάλληλη συνεννόηση, έφτασα στην εκκλησία μόλις πέντε λεπτά πριν έρθει η νύφη, οπότε κατάφερα να χαιρετήσω μόνο λίγους και καλούς συγγενείς. Δηλαδή αυτούς που δεν θα σχολίαζαν την πρώην σχέση μου ή δεν θα με ρωτούσαν για τα ερωτικά μου ενώ καλά – καλά δεν θυμούνται το όνομά μου.
Στην μεγαλύτερη διάρκεια της τελετής καθόμουν έξω. Η Μαρία είχε βγει αρκετές φορές από την τελετή. Τα θυμιατά και η κλεισούρα, πάντα της έφερναν σκοτοδίνες. Και έτσι έκανε μικρά διαλλείματα για να μην λιποθυμήσει.
Ένας ακόμα τύπος έβγαινε τακτικά έξω, για να μιλήσει στο τηλέφωνο, κάτω από άλλες συνθήκες θα του έπιανα κουβέντα. Προτίμησα την συντροφιά του κινητού μου. Είχα πάρει μαζί μου και φορητή συσκευή φόρτισης, για να μην χρειαστεί να ανεβάσω λεπτό το βλέμμα μου από την φωτεινή οθόνη.
«Εσύ πως και κάθεσαι έξω;» με ρώτησε ο όμορφος άγνωστος. Και καταράστηκα την ώρα και την στιγμή που δεν έψαξα κάποιο μέρος να κρυφτώ και έκατσα στο προαύλιο ώστε να με βρίσκει εύκολα η Μαρία.
«Είμαι φίλη της αδελφής του γαμπρού. Δεν είναι ότι με χρειάζονται μέσα, και η λειτουργία είναι λίγο βαρετή», προσπάθησα να του εξηγήσω αποφεύγοντας τους πραγματικούς λόγους.
«Τότε γιατί ήρθες στον γάμο, ας ερχόσουν κατευθείαν στο γλέντι».
«Ούτε στο γλέντι θέλω να πάω. Για την φίλη μου ήρθα. Παθαίνει σκοτοδίνες και προσπαθώ να την προσέχω».
«Μήπως είσαι η πρώην;»
«Παρακαλώ;»
«Η Ελένη είχε πάθει μία μικρή κρίση όταν έμαθε ότι ο μέλλον σύζυγος της κάλεσε στον γάμο τους την πρώην του. Θυμάμαι ότι είχα ακούσει ότι ήταν οικογενειακή φίλη, και είσαι το πρώτο άτομο που ακούω ότι δεν θέλει να πάει σε γλέντι γάμου αλλά έρχεται στην τελετή».
«Οπότε εσύ είσαι συνάδελφος της Ελένης;» ρώτησα ενώ κατάλαβα ότι σε πιο κοντινά της άτομα, θα έχει δείξει και καμιά φωτογραφία μου, έτσι θα με αναγνώρισαν αμέσως.
«Βασικά είμαι το αφεντικό της, Πασχάλης» είπε τεντώνοντας το χέρι του προς το μέρος μου.
«Ελευθερία, χάρηκα», αποκρίθηκα με ένα καταναγκαστικό χαμόγελο.
«Άρα έχω δίκιο, σωστά; Είσαι η πρώην;»
«Είμαι που να μην ήμουνα», απάντησα και σηκώθηκα να πάω προς την Μαρία, που μόλις είχε βγει έξω.
«Αχ, αγάπη γιατί ήρθες σε εμένα. Καλά είμαι εγώ. Ας καθόσουν με τον τύπο να συνεχίσεις. Νόστιμος φαίνεται».
«Μαρία σκάσε και κάτσε κάτω να ανασάνεις λίγο», την διέταξα. «Μέσα πως πάει τελειώνουν;»
«Σε λίγο θα βγουν οι φίλες της νύφης να φτιάξουν στήσουν τις μπομπονιέρες», μου απάντησε αφού έκατσε στα σκαλιά.
«Μαρία μου, εγώ λέω να φύγω πριν βγούνε. Καλύτερα να φύγω όταν τελειώσεις από το διάλλειμά σου. Θα χαιρετήσεις τους γονείς σου από μέρους μου; Πες του ότι λυπάμαι που δεν μπόρεσα να μείνω αλλά μου έτυχε κάτι με την δουλειά».
«Φυσικά αγάπη μου και που έκατσες τόσο χάρη…» η Μαρία σταμάτησε στην μέση την φράση της αφού από τις πόρτες τις εκκλησίας βγήκαν τέσσερις κοπέλες στην ηλικία μας.
Άρχισαν να ψιθυρίζουν μεταξύ τους, δείχνοντας προς το μέρος μας με τα κεφάλια τους. Όταν μία τους μας απεύθυνε τον λόγο.
«Εσύ γιατί ήρθες δεν μπορώ να καταλάβω. Θα έπρεπε να σεβαστείς το ζευγάρι και να κάτσεις στα αυγά σου».
«Αχ καλή μου πολύ σωστά τα λες, αλλά είναι η αδελφή του γαμπρού και οι γονείς της, την ήθελαν στο πλάι τους», την ειρωνεύτηκα εγώ.
«Ξέρεις πολύ καλά ότι δεν μιλάω για αυτήν αλλά για εσένα».
«Καλά ρε Μαρία, δεν γνώρισες τις φίλες της νύφης σου και δεν ξέρουν ούτε το όνομά σου;» κορόιδεψα κοιτάζοντας την φίλη μου, που με το ζόρι κρατούσε τα χαχανητά της. «Ή μην μου πείτε. Είστε οι φίλες από την δουλειά της Ελένης, που κρατά μόνο για να της κάνουν αγγαρείες; Μου τα είπε ο Πασχάλης, και το θεώρησα απάνθρωπο αυτό που σας κάνει», συνέχισα διασκεδάζοντας. Ο Πασχάλης μας είχε πλησιάσει και δεν δίστασε να γελάσει με την ατάκα μου.
«Τι; Όχι. Τι λες; Η Ελένη δεν είναι τέτοια», προσπάθησε να αρθρώσει μπλοκαρισμένη εκείνη.
«Και πως μπορείς να εξηγήσεις το ότι εγώ μία άγνωστη ξέρω το αφεντικό σου, αλλά εσύ η καλή φίλη της Ελένης δεν ξέρεις το σόι του άνδρα της;» την ρώτησα χωρίς να περιμένω κάποια απάντηση.
«Μην την ακούς αυτήν την αντροχωρίστρα», πετάχτηκε μία άλλη.
«Για να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Ο Κωνσταντίνος τα είχε με εμένα, τον παράτησα όπως ένα σκουπίδι στο πεζοδρόμιο και η φίλη σας τον περιμάζεψε, σαν καλός σκουπιδιάρης. Δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί νομίζεται ότι θέλω πίσω τα σκουπίδια μου. Τα πέταξα για κάποιο λόγο. Δεν τα θέλω πίσω».
«Εγώ θα έλεγα καλύτερα εσείς κορίτσια να αρχίσετε να στήνετε γιατί όπου να ‘ναι τελειώνει και ο γάμος», τις πρότεινε η Μαρία και εκείνες συμφώνησαν σιωπηλά.
Τους γύρισα πλάτη και έκατσα με την φίλη μου, ξεχνώντας ότι ήθελα να φύγω.
«Ωραία τους τα είπες αλλά εγώ με αυτές τις κοπέλες δουλεύω. Από Δευτέρα θα είμαι σε πολύ δύσκολη θέση μαζί τους», παραπονέθηκε ο Πασχάλης.
«Μην ανησυχείς, αφεντικό είσαι, δεν θα σου πούνε τίποτα», απάντησε η Μαρία και του συστήθηκε.
Οι πόρτες άνοιξαν για να βγει το ανδρόγυνο και θυμήθηκα ότι έπρεπε να είχα φύγει. Κρύφτηκα σε μια γωνία και προσευχήθηκα να μην μου δώσει κανείς σημασία.
Η θεία της Μαρίας, όμως με εντόπισε και με πλησίασε.
«Γλυκιά μου πόσο σε έχω πιθυμήσει; Που μας κρύβεσαι τόσο καιρό;»
«Δουλειές και τρέξιμο», της απάντησα αόριστα.
«Αχ τι ωραίο φορεματάκι που φοράς; Να το κρατήσεις. Οι πιέτες θα έρθουν πίσω στην μόδα!»
«Οκ… Ευχαριστώ…»
Από αυτήν την μέρα τα περίμενα όλα, αλλά το να μου προσβάλουν το φόρεμα, όχι. Με έπιασε απροετοίμαστη και το σοκ μου, μου φάνηκε.
«Δεν το εννοώ για κακό», προσπάθησε να μπαλώσει εκείνη. «Είσαι μπροστά από την μόδα. Αυτό είναι πολύ καλό και διορατικό».
«Όχι, ναι. Έχετε δίκιο. Ευχαριστώ», απάντησα και ξεκίνησα να φύγω.
Το ζευγάρι είχε μπει στο αμάξι του και ξεκινούσε όταν τους προσπέρασα, δεν θα καθόμουν να τους περιμένω.
Για παρόμοια κείμενα στην κατηγορία: Αισθηματικές, Χιούμορ Πηγή Εικόνας: freepik
