Κόλλησε την πλάτη του στην κολώνα και άφησε τον ήλιο να φωτίσει το πρόσωπό του. Οι ψηλές πολυκατοικίες σκίαζαν το σώμα του από τον λαιμό και κάτω αλλά όσο ακουμπούσε την πλάτη του στην κολώνα, το πρόσωπό του μπορούσε να απολαύσει την ζέστη του ήλιου.
Οι ώμοι του είχαν χαλαρώσει και τα μάτια του ήταν κλειστά. Κάλλιστα κάποιος θα μπορούσε να αρπάξει τον χαρτοφύλακα από τα χέρια του και να αρχίσει να τρέχει, αλλά κανείς δεν το έκανε.
Ίσως σεβάστηκαν την γαλήνη στο πρόσωπό του ή ίσως έφταιγε ότι ήταν ένα ενενήντα εφτά και τα πανύψηλά του πόδια έκαναν δύο βήματα, εκεί που άλλοι ήθελαν πέντε.
Το ύψος του ήταν και ο λόγος που φαινόταν γελοίος στο κουβούκλιο της δουλειάς το. Ένας χώρος ενάμιση επί ενάμισι. Τα διαχωριστικά δεν τον κάλυπταν όταν καθόταν και η καρέκλα του ήταν τόσο μικροσκοπική που πίστευε ότι πρέπει να είχε σχεδιαστεί για δεκάχρονα.
Αλλά αυτά τα πέντε λεπτά ηρεμίας του ανήκαν. Ήταν οι μόνες στιγμές που μπορούσε να τεντώσει το κεφάλι του χωρίς περιορισμούς, πριν γυρίσει στο μικροσκοπικό του δώμα.
Πήρε μια τελευταία βαθιά ανάσα ενώ περίμενε την ειδοποίηση στο κινητό του να τον ενημερώσει να πάει στην δεύτερη δουλειά του. Στην πραγματικότητα δεν χρειαζόταν καμία ειδοποίηση, ήξερε πότε έληγε αυτό το απολαυστικό μπάνιο στον ήλιο. Συνέχιζε όμως να το βάζει κάθε μέρα και να πατάει απόρριψη λίγα δευτερόλεπτα πριν χτυπήσει.
Για παρόμοια κείμενα στην κατηγορία: Κοινωνικές Πηγή Εικόνας: freepik
