Το μεγάλο τραπέζι είναι έτοιμο να λυγίσει από το βάρος. Μία πιατέλα από στοιβαγμένα σάντουιτς, δύο μεγάλες ορθογώνιες πίτσες με τα κομμάτια τους να αλληλοκαλύπτονται, τέσσερις πολυώροφοι δίσκοι με σπιτικά τυροπιτάκια, σπανακοπιτάκια και λουκανοπιτάκια, τρία τεράστια μπολ με πατατάκια, ποπκορν και διάφορα κρακεράκια, σφηνοπότηρα με μους σοκολάτας, κέικ σε φέτες, κεκάκια, τσουρέκι με επικάλυψη λευκής σοκολάτας, μικρά κρουασάν, μπράουνι, σίναμον ρολς και μπροστά τους μία τούρτα γενεθλίων.
Έχουν περάσει ήδη τρεισήμισι ώρες από την ώρα που είχα πει σε όλους να έρθουν, αλλά το σπίτι είναι ακόμα άδειο, ο μπουφές απείρακτος και τα μάτια μου κατακόκκινα από το κλάμα. Κοιτάζω τα επιτραπέζια που προσεκτικά διάλεξα για να παίξουμε, αλλά και τον πίνακα που αγόρασα για να κρατάμε σκορ, στα ομαδικά παιχνίδια τύπου παντομίμας που είχα οργανώσει σε περίπτωση που οι καλεσμένοι μου ήθελαν κάτι άλλο.
Το φόρεμά μου είναι τσαλακωμένο και λερωμένο αφού όταν τέλειωσα όλες τις κοντινές μου χαρτοπετσέτες, άρχισα να σκουπίζομαι σε αυτό.
Πλέον είμαι σχετικά ήρεμη. Κυρίως γιατί δεν έχω άλλο κουράγιο για να κλάψω.
Θα ήθελα πολύ να σηκωθώ από το πάτωμα και να επιτεθώ στον μπουφέ. Να πέσω πάνω στην τούρτα μου, να αρχίσω να τρώω τα πάντα μαζί, αλλά ξέρω ότι δεν θα το κάνω. Έτσι κι αλλιώς μετά πάλι μόνη μου θα πρέπει να τα καθαρίζω. Οπότε σηκώνομαι σιγά-σιγά για να βάλω ότι μπορώ στο ψυγείο και στον καταψύκτη που έχω στο υπόγειο.
Μου πείρε αρκετή ώρα αλλά κατάφερα να τα χωρέσω όλα τα αλμυρά στο ψυγείο, τα πατατάκια, πον κορν και κρακεκάρια σε βαζάκια και τάπερ μέσα σε ντουλάπια και τα γλυκά στον καταψύκτη. Κράτησα έξω μερικά κομμάτια πίτσας να φάω. Η κούραση από την υστερία που με είχε πιάσει πριν, μου άνοιξε την όρεξη.
Το γεγονός ότι το σπίτι μου ήταν απομονωμένη μονοκατοικία, σε πλαγιά βουνού, είχε και τα καλά του αφού δεν είχα γείτονες να με ακούνε σε τέτοιες στιγμές.
Είμαι στο τελευταίο κομμάτι της πρώτης πίτσας και παρόλο που μου έρχεται τάση προς εμετό θέλω να συνεχίσω, αλλά βλέπω την οθόνη του κινητού μου να φωτίζεται και το πιάνω στα χέρια μου. Είναι η Χαρά, υποτιθέμενη φίλη μου που έπρεπε να είναι εδώ μαζί μου. Προς στιγμή θέλω να είμαι παρορμητική και να σπάσω το κινητό στον τοίχο όπως κάνουνε και στις ταινίες, αλλά η λογική επικρατεί. Μου έστειλε μήνυμα. Κοιτάω τις πρώτες γραμμές γιατί δεν νιώθω έτοιμη να το ανοίξω. Στην αρχή μου εύχεται χρόνια πολλά και μετά συνεχίζει ρωτώντας αν έχω προμήθειες, για τις επόμενες μέρες. Η πρόταση που φαίνεται αρκετά περίεργη, οπότε αρχίζω να κοιτάω από αλλά μηνύματα, χωρίς να τα ανοίξω. Αρκετά τους έχουν περίεργες λέξεις που δεν ταιριάζουν σε γενέθλιες ευχές.
Ακόμα αρνούμενη να δω οτιδήποτε μου στέλνουν οι υποτιθέμενοι φίλοι μου, ψάχνω ηλεκτρονικά τι μπορεί να σημαίνουν όλα αυτά. Τα μάτια μου πέφτουν πάνω σε ένα άρθρο από την τοπική μας εφημερίδα και μία φωτογραφία από τον δρόμο που ανεβαίνει για το βουνό. Ο τίτλος «αποκλεισμένοι εφτά άνθρωποι από κάθε είδους αγαθά». Το κείμενο λέει πως το σπίτι μου και το καταφύγιο στην κορυφή του βουνού έχουν αποκλειστεί καθώς ο δρόμος που οδηγεί σε εμάς είναι γεμάτος από κλαδιά, πέτρες, λάσπες και έναν μεγάλο κορμό δέντρου από την χθεσινή καταιγίδα.
Οι φίλοι μου δεν με ξέχασαν, σκέφτομαι και χαμογελάω. Ενώ μετά από λίγο συλλογίζομαι, πάλι καλά που αυτό έγινε χθες και όχι σήμερα. Θα είχαμε αποκλειστεί όλοι μαζί και θα τους είχα μέσα στα πόδια μου, μέχρι να φτιάξουν τον δρόμο, κάτι που συνήθως παίρνει τουλάχιστον μέρες.
Για παρόμοια κείμενα στην κατηγορία: Χιούμορ Πηγή Εικόνας: freepik
