Η Άννα κοιτούσε την ώρα πιστεύοντας ότι κάποια στιγμή η φίλη της θα σταματούσε. Δεν είχε ποτέ πρόβλημα με τα άτομα που μιλούσαν πολύ. Τα προτιμούσε από τους περίεργους που δεν έβγαζαν άχνα και κοιτούσαν με δολοφονικό βλέμμα ότι περνούσε από μπροστά τους. Αλλά υπήρχε μία μικρή διαφορά, εκείνη την φορά. Το πρόβλημα δεν ήταν ότι η φίλη της μιλούσε, ούτε και ότι δεν σταματούσε για να μπορέσει να συζητήσει μαζί της. Το πρόβλημα ήταν το θέμα και οι απόψεις της φίλης της.
Είχε συνηθίσει τα άτομα που πιστεύουν σε ζώδια, καφεμαντείες, ξεματιάσματα και άλλα παρόμοια. Στην Ελλάδα τέτοια πράγματα είναι σχεδόν ριζωμένα στην παράδοσή μας. Φυσικά και άτομα σαν την Άννα δεν είχαν τις ίδιες πίστεις για αυτά, αλλά τουλάχιστον είχαν μάθει να τα ανέχονται.
Η κατηγορία όμως αυτή δεν περιείχε απαγωγές από εξωγήινους, αεροψεκασμούς, Ιλουμινάτι ή ότι η γη είναι επίπεδη. Η έκταση της λίστας ήταν τόσο μεγάλη που έκανε την Άννα να έχει πονοκέφαλο από τα νεύρα της.
Ήξερε ότι δεν μπορούσε να κάτσει και να μαλώνει με έναν άνθρωπο που πιστεύει ότι το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι ένα ψέμα, που έβγαλαν για να καλύψουν το γεγονός ότι κάτι «ερευνητές» ήταν πολύ κοντά στο να ανακαλύψουν τον αληθινό τάφο του Έλβιν Πρίσλεϊ και της Μέριλιν Μονρόε, οι οποίοι κατά τα λεγόμενά τους πέθαναν πριν πέντε χρόνια. Ήταν ευγνώμον που αυτή η γυναίκα δεν είχε παιδιά, γιατί λογικά δεν θα τα εμβολίαζε και θα πέθαιναν από κάποια γρατζουνιά στον αγκώνα ή κάτι παρόμοιο πριν προλάβουν να φάνε το πρώτο τους παγωτό.
Ενώ στο παραλήρημά της είχε τελειώσει τα επιχειρήματα ότι η πτώση των δίδυμων πύργων σκηνοθετήθηκε από τον αμερικάνικο στρατό και πήγαινε προς το θέμα της παγκόσμιας πανδημίας το μάτι της Άννας γύρισε.
«Ολυμπία σκάσε! Δεν ξέρεις τι λες! Και αν αυτά που έλεγες ήταν απλά χαζές απόψεις που δεν βλάπτουν τους γύρο σου, δεν είχα πρόβλημα. Αλλά το να πιστεύεις ότι μία πανδημία είναι ψεύτικη μπορεί να βλάψει χιλιάδες ανθρώπους. Είτε αν το λες μόνο, είτε αν δρας στα λεγόμενά σου και δεν ακολουθείς τις οδηγίες προστασίας, καταλήγεις να σκοτώνεις κάποιον. Και όχι μεταφορικά, αλλά κυριολεκτικά. Υπάρχει η κοινή λογική και μετά υπάρχουν, κάποια αποβράσματα της κοινωνίας σαν εσένα, που το έχουν δει σειριακοί δολοφόνοι και καλούν είκοσι άτομα σπίτι τους για να γλεντήσουν τα νιάτα και την ομορφιά τους. Είσαι ενήλικη! Δεν είσαι δέκα χρονών για να χρειάζεται να αμφισβητείς την αλήθεια γύρο σου. Τα παραμύθια που σου έλεγαν οι γονείς σου για τον Άγιο Βασίλη και τους καλικάτζαρους έχουν τελειώσει. Πλέον κανείς δεν νοιάζεται αρκετά για εσένα, για να πλάσει αυτά τα τρελά σενάρια που μου λες», την διέκοψε έξαλλη η Άννα.
«Άννα δεν μου αρέσει καθόλου ο τόνος σου και θέλω…»
Αυτό ήταν. Η βίντεο κλήση τερματίστηκε από την Άννα. Είχε ανεχτεί τον αρνητισμό και παραλογισμό της φίλης της αρκετά. Όσο περνούσε ο χρόνος, τόσο χειρότερα γινόταν.
Η Άννα είχε πάρει την φίλη της για να την ενημερώσει ότι η μητέρα της είχε κολλήσει τον ιό και από το πρωί ήταν διασωληνωμένη. Η Άννα και η μητέρα της πρόσεχαν πολύ, αλλά με μία τόσο μεγάλη μεταδοτικότητα ένα μικρό λάθος μπορεί να μας στερήσει κάποιον που αγαπάμε.
Η μητέρα της ήταν σχετικά μικρή και υγιείς οπότε δεν μπορούσε να κάνει ακόμα το εμβόλιο. Η Άννα έκατσε στο πάτωμα, άνοιξε όλες τις επαφές της και διέγραψε όλους τους τοξικούς ανθρώπους. Όλους όσους για τα δικά τους συμφέροντα πίστευαν σε τρελές φαντασιώσεις έτσι ώστε να μην στερηθούν τον καφέ τους ή να μην νιώσουν τύψεις με όλο το πλαστικό που αγοράζουν.
Αν αυτοί δεν νοιάζονταν για τους γύρο τους αρκετά για να νιώθουν άσχημα για τις παραβάσεις τους, τότε και εκείνη δεν χρειαζόταν να αισθάνεται άσχημα που τους ξερίζωσε από την ζωή της.
Για παρόμοια κείμενα στην κατηγορία: Κοινωνικές Πηγή Εικόνας: freepik
